
ابن بطوطه، از اهالی طنجه، حدود سی سال (از ۷۲۵ تا ۷۵۴ هجری) در سفر بود. او گزارش سفر خود را در این کتاب ثبت کرده است. این نسخه ویراست جدیدی از ترجمۀ محمدعلی موحد است که اول بار سال ۱۳۳۷ منتشر شد. در مقدمه مترجم آمده است:کتاب ابن بطوطه از دو جهت بر سفرنامههای دیگر اسلامی برتری دارد: اول از جهت وسعتِ دامنۀ سفر و احتوای آن بر داستان مسافرتی که از طنجۀ مراکش شروع شده و به مصر و شامات و مکه و عراق و قسمت بزرگی از ایران و یمن و عمان و بلادالروم و قسطنطنیه و دشت قبچاق و ماوراءالنهر و افغانستان و سند و هند و جزایر جنوبی هندوستان و چین و اندلس و نیجریه و غیره بسط یافته؛ دوم از جهت صداقت او در بیان اوضاع و احوال ممالکی که دیده است، و ثبت و ضبط تصویر رسوم و آداب و عادات مللی که در این خط سیر مطول و ممتد زندگی میکردهاند.