Tony Judt

Tony Judt's Postwar makes one lament the overuse of the word "groundbreaking." It is an unprecedented accomplishment: the first truly European history of contemporary Europe, from Lisbon to Leningrad, based on research in six languages, covering thirty-four countries across sixty years in a single integrated narrative, using a great deal of material from newly available sources. Tony Judt has drawn on forty years of reading and writing about modern Europe to create a fully rounded, deep account of the continent's recent past. The book integrates international relations, domestic politics, ideas, social change, economic development, and culture--high and low--into a single grand narrative. Every country has its chance to play the lead, and although the big themes are superbly handled--including the cold war, the love/hate relationship with America, cultural and economic malaise and rebirth, and the myth and reality of unification--none of them is allowed to overshadow the rich pageant that is the whole. Vividly and clearly written for the general reader; witty, opinionated, and full of fresh and surprising stories and asides; visually rich and rewarding, with useful and provocative maps, photos, and cartoons throughout, Postwar is a movable feast for lovers of history and lovers of Europe alike. A magnificent history of postwar Europe, East and West, by arguably the subject's most esteemed historian.

Something is profoundly wrong with the way we think about how we should live today.In Ill Fares The Land, Tony Judt, one of our leading historians and thinkers, reveals how we have arrived at our present dangerously confused moment. Judt masterfully crystallizes what we’ve all been feeling into a way to think our way into, and thus out of, our great collective dis-ease about the current state of things.As the economic collapse of 2008 made clear, the social contract that defined postwar life in Europe and America – the guarantee of a basal level of security, stability and fairness -- is no longer guaranteed; in fact, it’s no longer part of the common discourse. Judt offers the language we need to address our common needs, rejecting the nihilistic individualism of the far right and the debunked socialism of the past. To find a way forward, we must look to our not so distant past and to social democracy in action: to re-enshrining fairness over mere efficiency.Distinctly absent from our national dialogue, social democrats believe that the state can play an enhanced role in our lives without threatening our liberties. Instead of placing blind faith in the market—as we have to our detriment for the past thirty years—social democrats entrust their fellow citizens and the state itself.Ill Fares the Land challenges us to confront our societal ills and to shoulder responsibility for the world we live in. For hope remains. In reintroducing alternatives to the status quo, Judt reinvigorates our political conversation, providing the tools necessary to imagine a new form of governance, a new way of life.

"Ideas crackle" in this triumphant final book of Tony Judt, taking readers on "a wild ride through the ideological currents and shoals of 20th century thought.” (Los Angeles Times)One of our most brilliant historians, Tony Judt brings the past century vividly to life in this unprecedented and original history. Structured as a series of intimate conversations between Judt and his friend and fellow historian Timothy Snyder, Thinking the Twentieth Century presents the triumphs and the failures of the twentieth century's most prominent intellectuals and their ideas, guiding readers through the debates that defined our world.Spanning an era with unprecedented clarity and insight, Thinking the Twentieth Century is a tour de force: a masterful analysis of the life of the mind and an unforgettable guide to leading the mindful life.

The Memory Chalet is a memoir unlike any you have ever read before. Each essay charts some experience or remembrance of the past through the sieve of Tony Judt s prodigious mind. His youthful love of a particular London bus route evolves into a reflection on public civility and interwar urban planning. Memories of the 1968 student riots of Paris meander through the divergent sex politics of Europe, before concluding that his generation was a revolutionary generation, but missed the revolution. A series of road trips across America lead not just to an appreciation of American history, but to an eventual acquisition of citizenship. Foods and trains and long-lost smells all compete for Judt s attention; but for us, he has forged his reflections into an elegant arc of analysis. All as simply and beautifully arranged as a Swiss chalet—a reassuring refuge deep in the mountains of memory.

From one of our greatest historians and public intellectuals, reflections on a twentieth century that is turning into ancient history, when it's not being displaced by myth or forgotten entirely, with unprecedented speed and at great cost The accelerating changes of the past generation have been accompanied by a comparably accelerated amnesia. The twentieth century has become "history" at an unprecedented rate. The world of 2007 is so utterly unlike that of even 1987, much less any earlier time, that we have lost touch with our immediate past even before we have begun to make sense of it. In less than a generation, the headlong advance of globalization, with the geographical shifts of emphasis and influence it brings in its wake, has altered the structures of thought that had been essentially unchanged since the European industrial revolution. Quite literally, we don't know where we came from. The results have proved calamitous thus far, with the prospect of far worse. We have lost touch with a century of social thought and socially motivated social activism. We no longer know how to discuss such concepts and have forgotten the role once played by intellectuals in debating, transmitting, and defending the ideas that shaped their time. In Reappraisals, Tony Judt resurrects the key aspects of the world we have lost in order to remind us how important they still are to us now and to our hopes for the future. Reappraisals draws provocative connections between a dazzling range of subjects, from the history of the neglect and recovery of the Holocaust and the challenge of "evil" in the understanding of the European past to the rise and fall of the "state" in public affairs and the displacement of history by "heritage." With his trademark acuity and Žlan, Tony Judt takes us beyond what we think we know to show us how we came to know it and reveals how many aspects of our history have been sacrificed in the triumph of mythmaking over understanding, collective identity over truth, and denial over memory. His book is a road map back to the historical sense we so vitally need.

A great thinker’s final testament: a characteristically wise and forthright collection of essays spanning a career of extraordinary intellectual engagement Tony Judt’s first collection of essays, Reappraisals, was centered on twentieth-century Europe in history and memory. Some of Judt’s most prominent and indeed controversial essays felt outside of the scope of Reappraisals, most notably his writings on the state of Israel and its relationship to Palestine. There would be time, it was thought, to fit these essays into a larger frame. Sadly, this would not be the case, at least during the author’s own life. Now, in When the Facts Change, Tony Judt’s widow and fellow historian, Jennifer Homans, has found the frame, gathering together important essays from the span of Judt’s career that chronicle both the evolution of his thought and the remarkable consistency of his passionate engagement and intellectual élan. Whether the subject is the scholarly poverty of the new social history, the willful blindness of French collective memory about what happened to the country’s Jews during World War II, or the moral challenge to Israel of the so-called Palestinian problem, the majesty of Tony Judt’s work lies in his combination of unsparing honesty, intellectual brilliance, and ethical clarity. When the Facts Change exemplifies the utility, indeed the necessity, of minding our history and not letting cheerful fictions suffice in its place. An emphatic demonstration of the power of a great historian to connect us more deeply to the world as it was, as it is, and as it should be, it is a fitting capstone to an extraordinary body of work.

In this timely new book, a distinguished intellectual historian offers us cogent and persuasive responses to these urgent topical What are the prospects for the European Union? If they are not wholly rosy, why is that? Which nations should "belong" to Europe and when? And, in any event, how much does it matter whether a united Europe does or does not come about, on whatever terms?Tony Judt - European by extraction, British by nationality, American by residence - is especially well qualified to examine these thorny issues. At once skeptical of large claims yet enthusiastically "European," he argues that there are reasonable, realistic, and practical modes by which we can deal with the political, cultural, and economic factors involved. We need not return to the Europe of the past, but we also need not settle for a super-national, quasi-sovereign European Union that obliterates national differences.

Using the lives of the three outstanding French intellectuals of the twentieth century, renowned historian Tony Judt offers a unique look at how intellectuals can ignore political pressures and demonstrate a heroic commitment to personal integrity and moral responsibility unfettered by the difficult political exigencies of their time.Through the prism of the lives of Leon Blum, Albert Camus, and Raymond Aron, Judt examines pivotal issues in the history of contemporary French society—antisemitism and the dilemma of Jewish identity, political and moral idealism in public life, the Marxist moment in French thought, the traumas of decolonization, the disaffection of the intelligentsia, and the insidious quarrels rending Right and Left. Judt focuses particularly on Blum's leadership of the Popular Front and his stern defiance of the Vichy governments, on Camus's part in the Resistance and Algerian War, and on Aron's cultural commentary and opposition to the facile acceptance by many French intellectuals of communism's utopian promise. Severely maligned by powerful critics and rivals, each of these exemplary figures stood fast in their principles and eventually won some measure of personal and public redemption.Judt constructs a compelling portrait of modern French intellectual life and politics. He challenges the conventional account of the role of intellectuals precisely because they mattered in France, because they could shape public opinion and influence policy. In Blum, Camus, and Aron, Judt finds three very different men who did not simply play the role, but evinced a courage and a responsibility in public life that far outshone their contemporaries."An eloquent and instructive study of intellectual courage in the face of what the author persuasively describes as intellectual irresponsibility."—Richard Bernstein, New York Times

The uniquely prominent role of French intellectuals in European cultural and political life following World War II is the focus of Tony Judt's newest book. He analyzes this intellectual community's most divisive conflicts: how to respond to the promise and the betrayal of Communism and how to sustain a commitment to radical ideals when confronting the hypocrisy in Stalin's Soviet Union, in the new Eastern European Communist states, and in France itself. Judt shows why this was an all-consuming moral dilemma to a generation of French men and women, how their responses were conditioned by war and occupation, and how post-war political choices have come to sit uneasily on the conscience of later generations of French intellectuals.Judt's analysis extends beyond the writings of fashionable "Existentialist" personalities such as Jean-Paul Sartre, Albert Camus, and Simone de Beauvoir to include a wide intellectual community of Catholic philosophers, non-aligned journalists, literary critics and poets, Communist and non-Communist alike.Judt treats the intellectual dilemmas of the postwar years as an unfinished history. French intellectuals have not fully come to terms with the gnawing sense of what Judt calls the "moral irresponsibility" of those years. The result, he suggests, is a legacy of bad faith and confusion that has damaged France's cultural standing, notably in newly liberated Eastern Europe, and which reflects the nation's larger difficulty in confronting its own ambivalent past.

從殘酷的種族計畫到人權價值的倡議；從法西斯主義席捲全歐到赤色紅軍劃下冷戰鐵幕；從二○年代的自由資本市場到二十世紀下半葉的大政府福利國家；從彼此間鉤心鬥角的軍備競賽到成員國相互合作的歐盟；從關稅壁壘、彼此間貨幣不得兌換到統一貨幣歐元，歐洲是個人類活動的實驗室，經歷了各式政治制度、意識形態、經濟秩序、社會制度、文化思潮的洗禮和試驗，無怪乎 Tony Judt 說「像狐狸一樣，歐洲懂得很多。」 這是一部龐大的寫作計畫，耗時十多年，相對於以美國為中心的歐洲史，這部作品提供了真正「以歐洲為中心」的歐洲史。Judt 從政治、外交、經濟、社會、文化、電影、服飾等等各面向，將二戰之後，歐洲複雜的歷史發展，做了深入淺出的呈現，寫作功力深厚，將如蜘蛛絲一般糾纏的歷史事件，串連一塊，煉鑄成一部有意義、有個人見解的歷史著作。 卷一《進入旋風》涵蓋時期為1945~1953，主要事件為美蘇對峙，冷戰逐漸成形，鐵幕劃下歐洲史無前例的東西陣營對立，成為往後數十年，影響世界政治、經濟、文化的主要結構。 戰爭剛結束，各國元氣大傷，通貨膨脹相當嚴重，一包香煙比貨幣來得值錢。在這樣的挑戰下，各國如何從廢墟裡重建？美國的「馬歇爾計畫」、歐洲自身的「煤鋼共同體」、對抗蘇聯集團的「北約」組織，以及各式政經、文化的聯盟與合作，成為歐洲局勢詭譎多變之下的操作籌碼，以及和蘇聯交鋒的前緣。 史達林將東歐納入自己的羽翼之下，施行大規模恐怖統治，掃除異己，整肅擅自有主見的人士，擺樣子公審風聲鶴唳地進行，透過媒體向內部，也向西方傳送。他們高舉文化戰的旗幟，提醒著「可口可樂也是美國的情報網」。

Unlike most books, which treat labor, Socialist and Communist history separately and view French Marxism as a self-contained philosophical phenomenon, Marxism and the French Left offers a refreshingly different approach to the subject. Judt emphasizes the complex and interwoven themes that unify the topics of his essays to construct a distinctive and original interpretation of French left-wing politics over the past 150 years.“A well-informed and persuasive reinterpretation of the old French Left that is now receding beyond recall, except for historians.”—Times Literary Supplement

冰箱、電視陸續問世，房車、小型收音機蔚為風潮，大型超市、度假旅行進入生活，迷你裙、牛仔褲滿街遊走，「歐洲電影」成為文化招牌，離婚、墮胎取得合法地位，死刑宣告退場，這是一個民生消費當道、觀念解放的繁榮時代。 但是終於往「內」看的西歐，卻只能掩目心驚於海外殖民地一一獨立，1956年埃及蘇伊士運河事件，揭示了西歐在國際勢力上的消退，美蘇對峙才是影響時局的框架。這場中東危機，吸引了所有的國際目光，使得當下沒有人將注意力放在同一年蘇聯軍隊入侵匈牙利的不人道鎮壓。 匈牙利事件比史達林暴行公諸於世更令共產黨的支持者心碎，西歐許多人選擇退黨，東歐各政府則尋求變革。雖然各兄弟國亦步亦趨跟隨蘇聯的指導進行改革，但1968年仍爆發了捷克布拉格之春，東歐小國對改革的前景更加感到黯淡無望。 不只鐵幕之東發生革命，西歐的義大利、德國也焦躁不安，法國則爆發了五月學運，打倒權威、標榜自我成為特色，但是世界究竟改變了什麼？更深刻的影響力又如何展現？在富裕安穩的生活之外，這是一個革命的年代。********************《戰後歐洲六十年》全套共四卷。從殘酷的種族計畫到人權價值的倡議；從法西斯主義席捲全歐到赤色紅軍劃下冷戰鐵幕；從二○年代的自由資本市場到二十世紀下半葉的大政府福利國家；從彼此間鉤心鬥角的軍備競賽到成員國相互合作的歐盟；從關稅壁壘、彼此間貨幣不得兌換到統一貨幣歐元，歐洲是個人類活動的實驗室，經歷了各式政治制度、意識形態、經濟秩序、社會制度、文化思潮的洗禮和試驗，無怪乎作者說「像狐狸一樣，歐洲懂得很多。」這是一部龐大的寫作計畫，耗時十多年，相對於以美國為中心的歐洲史，這部作品提供了真正「以歐洲為中心」的歐洲史。作者從政治、外交、經濟、社會、文化、電影、音樂、服飾等等各面向，將二戰之後，歐洲複雜的歷史發展，做了深入淺出的呈現，寫作功力深厚，將如蜘蛛絲一般糾纏的歷史事件，串連一塊，煉鑄成一部有意義、有個人見解的歷史著作。

Σε αυτό το σύντομο και πυκνό δοκίμιο, ένας σπουδαίος ιστορικός μας αφηγείται την ιστορία των σιδηροδρόμων και αναδεικνύει τη σημασία τους στον νεότερο πολιτισμό, που δεν περιορίζεται βέβαια στη διευκόλυνση των μετακινήσεων και των μεταφορών. «Κανένας άλλος τεχνολογικός σχεδιασμός ή κοινωνικός θεσμός δεν αντιπροσωπεύει τη νεωτερικότητα όσο ο σιδηρόδρομος», γράφει χαρακτηριστικά ο Τόνυ Τζαντ. Τα τρένα, πέρα από την προφανή συμβολή τους στην οικονομική δραστηριότητα, μεταμορφώνουν τις πόλεις, αλλάζουν την κοινωνία και τη ζωή των ανθρώπων, τη σχέση τους με τον χώρο, τον χρόνο, τον εαυτό τους και τους άλλους. Η σύγχρονη πόλη γεννήθηκε από τη μετακίνηση με το τρένο. Τα τρένα κατακτούν τον χώρο, μεταβάλλουν το ίδιο το τοπίο, το επινοούν εκ νέου. Αυτή η κατάκτηση του χώρου οδηγεί αναπόδραστα και στην αναδιοργάνωση του χρόνου. Οι πελώριοι νέοι σιδηροδρομικοί σταθμοί, ως μνημειώδεις πύλες εισόδου στις σύγχρονες πόλεις, προκαλούν βαθιές αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση του δημόσιου χώρου. Περικαλλή έργα σπουδαίων αρχιτεκτόνων, οι σταθμοί αυτοί φανερώνουν με μόνη την ύπαρξή τους ότι τα τρένα δεν ήταν προορισμένα μόνο για μεταφορές και αναγκαίες μετακινήσεις, αλλά συνδέονταν εξαρχής με το ταξίδι ως ψυχαγωγία, ως περιπέτεια, εντέλει ως την αρχέτυπη εμπειρία του σύγχρονου κόσμου. Η κατακτητική εμπειρία των σιδηροδρόμων θα ανακοπεί κατά τη δεκαετία του 1950. Το τρένο έχει πια ισχυρούς ανταγωνιστές το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο και θα πέσει θύμα του εξαστισμού, τον οποίο το ίδιο είχε διευκολύνει. Εκεί όμως που το μέλλον των τρένων προμηνυόταν ζοφερό, τα πράγματα, μετά το 1990, άρχισαν να γίνονται ξανά ελπιδοφόρα. Αυτή η απροσδόκητη αναβίωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα σημαντικά περιβαλλοντικά πλεονεκτήματα του σύγχρονου τρένου. Όπως σημειώνει στο επίμετρο του βιβλίου ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, το κείμενο του Τζαντ, εκτός από ακριβές ιστορικό μελέτημα, είναι και πολιτικό δοκίμιο: «Η υπεράσπιση των τρένων είναι ουσιαστικά υπεράσπιση του δημόσιου έναντι του ιδιωτικού, της κοινωνίας των πολιτών έναντι των αγορών, της σοσιαλδημοκρατίας έναντι του νεοφιλελευθερισμού». Σύμφωνα με τον ίδιο τον Τζαντ: «Αν χάσουμε τους σιδηροδρόμους δεν θα έχουμε χάσει απλώς ένα πολύτιμο πρακτικό εφόδιο… Θα έχουμε αποδεχθεί ότι λησμονήσαμε πώς να ζούμε συλλογικά».

告別繁榮樂觀的六○年代，七○年代迎接歐洲的是一連串的舛錯。越戰之故，美國漸次放棄布雷頓森林協議，穩定世界金融秩序的美元固定匯率被埋葬，歐洲貨幣匯率跟著浮動，通貨膨脹、貨幣貶值接續而來，兩次石油危機火上加油，引發失業潮、進出口貿易下滑，雖然這是亞洲的機會，但歐洲如何面對此困境？ 政治方面，原先由左、右派主導的政治生態，為單一議題取代：稅賦、婦女、環保等議題足以成為組黨的理念，例如一九八○年代綠黨發展成西德大黨。財政方面，私有化的浪潮打上歐洲灘頭，例如：英國保守黨柴契爾、法國社會黨密特朗變賣公營事業；這不只是一場所有權的轉換而已，而是戰後的社會共識被徹底改變。 東歐經歷一九五六匈牙利事件、一九六八布拉格之春，到了一九七○年代，異議分子不再直接對抗當權者，選擇從「權利」、「自由」議題切入，形成另一種質疑共黨統治的方式。公害汙染、環境議題在敏感的政治氛圍中，如何張開保護傘，使得集體輿論、「公民社會」成為可能？ 一九八○年代末，共產東歐經歷了翻天覆地的改變，引發「蘇東波」的動力學如何發生，又如何進展？戈巴契夫從權力核心的改革如同震源，啟動了骨牌效應，電視轉播推波助瀾，使諸衛星國迅速且平和地脫離共黨統治；各國因應各自獨特的社會實況，如何有不同程度的秩序重組？「返回歐洲」的願望又如何達成？

Το 1945 η Ευρώπη ήταν συντρίμμια, ρημαγμένη από τον πόλεμο, τους βομβαρδισμούς και τις μαζικές σφαγές. Ευρύτατες περιοχές της ανατολικής Ευρώπης περιέρχονταν στο σοβιετικό έλεγχο, αντικαθιστώντας τον παλιό δεσποτισμό μ' έναν νέο. Σήμερα, η Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια και οι δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης φθάνουν μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας.Ο Τόνυ Τζαντ αφηγείται με σαφήνεια και πυκνότητα αυτή την πολυσύνθετη ιστορία, όπως ξετυλίγεται κάτω από τη μόνιμη σκιά του ίδιου του πολέμου: την ανόρθωση της Ευρώπης μέσα από τα ερείπια, τις αποκλίνουσες εμπειρίες της Ανατολικής και της Δυτικής Ευρώπης, την παρακμή και την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος και την άνοδο της ΕΟΚ και της ΕΕ, το τέλος των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών, τις μεταβαλλόμενες σχέσεις της Ευρώπης με τις δύο μεγάλες δυνάμεις που την περιβάλλουν, τη Ρωσία και την Αμερική.Ανάμεσα απ' αυτές τις γενικές γραμμές προβάλλουν συγκεκριμένα πολιτικά γεγονότα, φαινόμενα και πρόσωπα: η δικτατορία του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία δίπλα στην Ισπανία του Φράνκο αλλά και τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα, οι αγώνες στη Βόρεια Ιρλανδία και στη Χώρα των Βάσκων, ο Μάης του '68 στο Παρίσι και τα γεγονότα στην Ιταλία και στην Πράγα, οι εντάσεις ανάμεσα στις γλωσσικές κοινότητες του Βελγίου, η σοσιαλδημοκρατία στις σκανδιναβικές χώρες, ο ρόλος του Τσώρτσιλ, του Στάλιν, του Φράνκο, του Μιτεράν, του Γιαρουζέλσκι, του Μπερλουσκόνι και πολλών άλλων. Σχηματίζεται ακόμη ένα μωσαϊκό από οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ιστορίες, όπως η ανάπτυξη της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, η εμφάνιση του ψυγείου και η εξάπλωση του καταναλωτισμού, η μετανάστευση και οι γκασταρμπάιτερ, ο υπαρξισμός και η παρακμή του δημόσιου διανοούμενου, ο γαλλικός και ο τσέχικος κινηματογράφος, η μπητλομανία και το πανκ ροκ...

Hardcover in dust jacket. Very good condition. Jacket spine is sunned and faded. A few taped repairs to tears at edges of jacket and some remaining tears and nicks to corners and edges. Very light foxing to page block head. Pages remain sound and the text is clear and bright. TA

Volum editat de Mircea Mihaies. Spre sfirsitul anului trecut, cunoscutul istoric Tony Judt a publicat in revista „New York Review of Books” un articol despre viata sociala, culturala si politica din Romania: „Romania: la fundul gramezii”. S-a declansat astfel „scandalul Tony Judt”. Volumul aduna, cronologic, toate reactiile unor personalitati romanesti, aparute in presa, la adresa acelui articol.Cuprins: Europa, cu si fara ghilimele sau Tony Judt in Romania (Mircea Mihaies) • Apel catre Europa (Nicolae Manolescu) • Un pic altfel (Mircea Iorgulescu) • Cui prodest? (Andrei Brezianu) • Tony Judt despre Romania (Benedict Adamescu) • O analiza lucida (Victor Eskenasy) • Hey, Judt, don’t let me down... (Doru Buscu) • Sindromul Tony Judt ({tefan Borbely) • Despre Tony Judt si despre stalinismul in vesmint democratic (Florin Constantiniu) • Trista viata a nationalistului de nicaieri (Mircea Mihaies) • Ideologie si cultura (Tudorel Urian) • Exceptionalismul romanesc si Tony Judt (Adrian Cioroianu) • Un dus rece in vremuri fierbinti (Mircea Mihaies) • Zel local - perspective americane (Andrei Brezianu) • 2PD-PN (Adrian Mihalache) • Problema nationala - dupa WTC si Ben Laden (Dan Pavel) • Eseistul Tony Judt si maresalul Ion Antonescu (Liviu Antonesei) • Tony Judt si americano-centrismul (Tudorel Urian) • Pe muchia Europei (Tony Judt in dialog cu Dumitru Radu Popa)

L'histoire de la reconstruction du parti socialiste SFIO de 1920 à 1926 était à entre­prendre. Les premières années de cette naissance qui fut aussi une renaissance ont été jusqu'alors hâtivement analysées. Une des explications de ce désintérêt rela­tif pour cette période tient sans doute à l'application d'un raisonnement bien peu historique : la SFIO devait se reconstruire, elle devait regagner son influence, le socialisme français devait durablement se scinder en deux et ce qui devait arriver... arriva.Pourtant, l'analyse des conditions dans lesquelles s'est effectuée la reconstitution de l'organisation du Parti, celle des difficultés d'élaboration doctrinale, celle, enfin, des types de contraintes que le système poli­tique français faisait peser sur la SFIO, montrent à l'évidence qu'il n'y avait rien de prédestiné ou d'iné-v vitable dans l'histoire de ce rameau du socialisme français. Le champ des itinéraires possibles d'une social-démocratie maintenue dans la France des années vingt était en définitive réduit. Sous la triple pression d'une tradition vivace, de militants attentifs et d'un parti communiste réussissant à survivre, la SFIO dut reconsti­tuer son statut d'organisation révolutionnaire et se manifester comme une force d'opposition résolue au sys­tème politique et social existant. Cette obligation d'affirmer ses fins révolutionnaires marquera durablement le destin de la SFIO, et ce qui constitue le lancinant problème de la social-démocratie française, composer en­tre une perspective révolutionnaire et un projet « possibiliste », se dessine dans cette histoire des ori­gines recommencées.

一戰前的歐洲也許是樂觀的大陸，二戰後的歐洲卻已是懷疑的廢墟。一九四五年後的歐洲人，生活在大戰與極權主義投下的長長陰影裡，小心翼翼不去破壞得來不易的和平，遠離激烈的意識形態鬥爭，專注在重建與復興的工作上。各國雖也有相當的「去納粹化」措施，對於可怕的過去與創傷，許多人選擇緘默以對。然而，美蘇卻在二戰後開始激烈的地緣政治對抗，冷戰隨即到來，不但使戰爭的陰影揮之不去，也讓歐洲大陸分為東西兩半。蘇聯在東歐建立起諸多衛星國，美國為了對抗蘇聯，則以馬歇爾計畫大力扶助西歐各國。雖然鄰國對此感到憂懼，西德在戰後卻迅速成長，成為歐洲發展的引擎。一九五○、六○年代，英、法、西德等西歐各國迎來經濟復興，並在煤鋼共同體和北約等組織中推動多方面的整合，消融彼此的敵意，以抵禦蘇聯的威脅。同一時期，蘇聯將波蘭、匈牙利、羅馬尼亞、東德等國納為附庸，並強行推動計畫經濟，命其服務於蘇聯的經濟體系，東歐遂陷入經濟依賴和發展遲緩之中。到了一九六○年代末，在西歐，經濟成長雖帶來繁榮，但也使社會階級差距和青年世代的不滿逐漸浮現；在東歐，計畫經濟的低效和政治壓迫引發對共產體制的質疑。對於東西歐各自的反叛，東尼．賈德評論巴黎的五月事件「根本談不上革命」，而「共產主義的靈魂」在布拉格之春後「就已死掉」，為一九八九年的局勢埋下了伏筆。

Όταν πρωτοεκδόθηκε το 1996, το αιρετικό αυτό «Δοκίμιο για την Ευρώπη» ήταν ένας στοχασμός με προγνωστική δύναμη, σκεπτική διάθεση και παθιασμένη επιχειρηματολογία γύρω από την κατάσταση της Γηραιάς Ηπείρου.Ο Τόνυ Τζαντ πραγματευόταν εδώ τα ζητήματα που αντιμετώπιζε η Ευρώπη ενόψει της νέας χιλιετίας: Ποιες είναι οι πραγματικές προοπτικές για μια διευρυμένη Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν θα καταλήξει να παραείναι μεγάλη; Ποια έθνη θα πρέπει να «ανήκουν» στην Ευρώπη, πότε και με ποια κριτήρια; Τι ορίζει την «Ευρώπη» και πώς μπορούμε να σκεφτούμε το μέλλον της; Όπως υποστήριζε, αν ο μύθος της «Ευρώπης» είναι υπερβολικά αφηρημένος για να κερδίσει την πίστη του κόσμου σ’ αυτόν και να εμπνεύσει τη λύση συγκεκριμένων προβλημάτων, μόνο όφελος μπορεί να έχουμε από μια κριτική εξέτασή του. Τα πράγματα βέβαια προχώρησαν από μόνα τους. Μετρημένη όσο και αιχμηρή, η αριστοτεχνική ανάλυση του πρόωρα χαμένου ιστορικού βρίσκεται στο επίκεντρο του διαλόγου, της αντιπαράθεσης και της τεκμηρίωσης που, επειδή ακριβώς δεν έγιναν ποτέ πειστικά, έχουν όλο και μεγαλύτερη σημασία σήμερα. «Είμαι ενθουσιωδώς Ευρωπαίος· κανένας ενήμερος άνθρωπος δεν θα ήθελε σοβαρά να επιστρέψει σ’ αυτό τον φιλοπόλεμο, αμοιβαία ανταγωνιστικό κύκλο καχύποπτων και εσωστρεφών εθνών που αποτελούσε η ευρωπαϊκή ήπειρος στο αρκετά πρόσφατο παρελθόν. Οτιδήποτε μας ωθεί μακριά από εκείνη την Ευρώπη είναι καλό – και όσο μακρύτερα τόσο καλύτερα. Άλλο είναι όμως να θεωρεί κανείς μια έκβαση επιθυμητή και άλλο να υποθέτει ότι είναι εφικτή. Και η θέση μου σε αυτό το δοκίμιο είναι ότι μια αληθινά ενωμένη Ευρώπη είναι τόσο ελάχιστα πιθανή που θα ήταν απερίσκεπτο και αυτοκαταστροφικό να επιμείνει κανείς σ’ αυτήν. Είμαι λοιπόν, καθώς φαίνεται, ένας ευρωπεσιμιστής.» - Τ. ΤΖ.

2001 verbrachte die russische Journalistin Anna Politkowskaja im Rahmen eines Milena Jesenská-Fellowships drei Monate am Institut für die Wissenschaften vom Menschen in Wien und arbeitete an ihrem Buch über den zweiten Tschetschenienkrieg (deutsch 2003 erschienen unter dem Titel Tschetschenien. Die Wahrheit über den Krieg). Sie wurde schon damals massiv bedroht. Als wir sie zu einem Treffen der Jesenska-Alumni im September 2006 einluden, antwortete sie nicht. Am 7. Oktober wurde sie in Moskau ermordet.Im Oktober 2007 wurde Leszek Kolakowski achtzig Jahre alt. 1959 an die Universität Warschau berufen, war er Verfechter einer Reform des Kommunismus, bis er 1966 aus der Partei ausgeschlossen wurde, 1968 seinen Lehrstuhl verlor und in den Westen emigrierte. Mit der Idee des Sozialismus hat Kolakowski sich schon früh beschäftigt. In seinem 1957 geschriebenen und von der Zensur unterdrückten ironischen Pamphlet "Was ist Sozialismus?" hält er dem kommunistischen Regime einen Spiegel vor. Fast fünf Jahrzehnte nach diesem – hier wiederabgedruckten – Meisterstück politischer Satire zieht Kolakowski in seinem Essay "Was vom Sozialismus bleibt" noch einmal "Dass sich der Marxismus in so gut wie allem geirrt hat", schreibt Kolakowski, "macht noch lange nicht die sozialistische Tradition obsolet. Und dass die sozialistischen Ideale missbraucht wurden, diskreditiert sie nicht schon. Schließlich haben sich sozialistische Werte mit liberalen verbunden und wurden im Rahmen demokratischer Marktwirtschaft verwirklicht." Sozialismus "als Ausdruck der Solidarität mit den Unterdrückten und sozial Benachteiligten" und als Korrektiv "das uns daran erinnert, dass es etwas jenseits von Konkurrenzkampf und Gier gibt, aus all diesen Gründen ist der Sozialismus – das Ideal, nicht das System – immer noch von Nutzen."

Pour en finir avec l'ère de l'oubli De nos jours, les bouleversements géopolitiques sont si brusques que nous les oublions avant d'avoir pu les comprendre. C'est comme si un siècle de débats, de politique internationale, d'affaires sociales et d'enthousiasme collectif n'avait jamais existé. Nous ne savons plus d'où nous venons. Si cette ignorance croissante de notre passé est regrettable, notre hantise du futur s'avère pire encore. Nous ne parvenons plus à nous inscrire dans une tradition. Nous négligeons le rôle des idées et la responsabilité des intellectuels.Dans, Retour sur le XXe siècle , Tony Judt ressuscite les principaux courants fondateurs du monde moderne (le communisme, marxisme, capitalisme) et combat cette ère de l'oubli. Il nous rappelle à quel point les idées sont déterminantes : pour notre ancrage dans le présent et notre projection dans l'avenir. Il dénonce cette volonté active d'oublier, plutôt que de se souvenir, de nier la continuité pour proclamer à chaque occasion la nouveauté.D'un souffle rare, cet essai est ponctué d'analyses éblouissantes qui nous entrainent dans un voyage unique, par sa richesse et sa profondeur, à travers notre passé.

"Nous croyons avoir appris suffisamment du passé pour savoir que nombre des vieilles réponses ne marchent pas ; et sans doute est-ce vrai. Mais ce que le passé peut réellement nous aider à comprendre, c'est l'éternelle complexité des questions." Des marxistes français à l'économie de la mondialisation, de Primo Levi à Albert Camus, de la Grande-Bretagne à Israël, les essais réunis ici - parus de 1994 à 2006, notamment dans The New Republic et The New York Review of Books - couvrent un éventail remarquable de sujets et un large espace géographique. Deux préoccupations dominantes sous-tendent le recueil : le rôle des idées et la responsabilité des intellectuels, et la place de l'histoire récente dans une ère d'oubli. Car, pour avancer hardiment dans le suivant, il s'agit d'abord de ne pas tourner le dos au XXesiècle troublé, mais d'en donner un sens et d'en tirer des leçons. Liberté de ton, critiques acerbes, analyses fulgurantes ponctuent la pensée rigoureuse et lumineuse de Tony Judt, qui ouvre des perspectives fertiles.